Πολλοί άνθρωποι έχουν πάει σε ψυχολόγο, λίγοι έχουν πάει σε ψυχολόγους. Και με αυτό, δεν εννοώ ότι θα πρέπει να αλλάζει πολλούς ψυχολόγους κάθε άνθρωπος που μπαίνει σε ψυχοθεραπεία, αλλά θα πρέπει κατά την γνώμη μου ο κάθε νεοεισερχόμενος να έχει επισκεφθεί τουλάχιστον δύο στην αρχή για να επιλέξει. Εγώ προσωπικά αυτό συστήνω σε κάθε άνθρωπο που έρχεται  για πρώτη του φορά σε ψυχολόγο σε μένα, να επισκεφθεί ακόμα έναν, για μια συνεδρία έστω, ώστε να έχει μέτρο σύγκρισης. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα σας συστήσει έναν πολύ καλό ή έναν πολύ κακό ψυχολόγο, ρωτήστε τον… «καλός ή κακός…σε σύγκριση με ποιόν;»

Το να είσαι θεραπευόμενος δεν είναι εύκολο. Εκτίθεσαι, πονάς, αναθεωρείς κομμάτια ολόκληρα της ζωής σου , πολλές φορές και της προσωπικότητάς σου. Είναι λογικό λοιπόν να ζητάς να νοιώσεις ασφάλεια και εμπιστοσύνη με τον θεραπευτή σου.

Κάθε θεραπευτική σχέση είναι διαφορετική. Ορισμένοι ασθενείς αναζητούν μια πιο άμεση και ευθεία αντιμετώπιση ακόμα κι αν φαίνεται σκληρή. Άλλοι πάλι ζητούν περισσότερο ή και αποκλειστικά την υποστήριξη , ακόμα κι αν αυτό τους καθυστερήσει ή και τους στερήσει την αυτοπραγμάτωσή τους στον μέγιστο βαθμό. Όλα λοιπόν εξαρτώνται από τον θεραπευόμενο. Που όμως δυστυχώς δεν γνωρίζει και άρα τα κριτήρια του είναι κάπως συγκεχυμένα. Για αυτό θα αναφέρω 7 σημάδια που είναι αρκετά ενδεικτικά για το ότι ο θεραπευτής σας είναι μάλλον ακατάλληλος:

Είναι δύσκολο να δούμε την ανώριμη πλευρά της σχέσης μας και να την αναγνωρίσουμε , γιατί πολύ απλά είναι κάτι που χαρακτηρίζει αυτόματα αρνητικά και εμάς. Προτιμούμε να πιστεύουμε κλισέ του τύπου «όλες οι σχέσεις έχουν τα προβληματάκια τους», «σχέση χωρίς πρόβλημα δεν υπάρχει» , παρά να δούμε κατάματα το πρόβλημα κι εν τέλει να το αντιμετωπίσουμε.

Κι εν μέρει ισχύει το ότι δυο ανώριμοι άνθρωποι θα δημιουργήσουν μια ανώριμη σχέση. Δυο άνθρωποι που είναι κατασταλαγμένοι και σίγουροι ατομικά ο καθένας τους, αναμφίβολα θα έχουν μια ώριμη σχέση που δεν θα θέτει ερωτήσεις, αλλά θα δίνει απαντήσεις...

Πολλές φορές νοιώθουμε να απογοητευόμαστε από άτομα ή καταστάσεις κυρίως γιατί υπερεκτιμήσαμε αυτά. Η υπερεκτίμηση ξεκινάει από την εξιδανίκευση, η οποία έχει της ρίζες της στην ανωριμότητα της παιδικής ηλικίας. Ως παιδιά εξιδανικεύουμε σχεδόν τα πάντα, κυρίως γιατί περιβαλλόμαστε από την γονική αγάπη που συνυπάρχει με τη ευθύνη όσων ζούμε. Αυτό βέβαια φυσιολογικά μας οδηγεί στα μετέπειτα στάδια της ωρίμανσης, στα οποία φιλτράρουμε αντικειμενικότερα τις προσλαμβανόμενες πληροφορίες, μειώνοντας έτσι τις προσδοκώμενες θετικές εκβάσεις βάσει της ρεαλιστικότητας των συμβάντων.

Πως θα σου φαινόταν η ιδέα να εκφράσεις τον θυμό σου σε ένα προστατευμένο περιβάλλον , χωρίς να κινδυνεύεις να κατηγορηθείς για πρόκληση ζημιάς σε ξένη περιουσία; Στην Donna Alexander φάνηκε εξαιρετική ιδέα, ήδη από το 1990, όταν έφηβη αισθανόταν θυμό για πολλά πράγματα όπως κάθε παιδί στην ηλικία της, και από τότε έψαχνε τον τρόπο για να κάνει την ιδέα της πραγματικότητα και επιχείρηση. Τελικά η ιδέα ωρίμασε πολλά χρόνια αργότερα και σήμερα στο Dallasκατέχει το πρώτο Δωμάτιο θυμού , μια εγκατάσταση πάνω από 1000τμ , στην οποία μπορεί ο κάθε άνθρωπος να εκφράσει τον θυμό του σπάζοντας αντικείμενα , με τιμές που ξεκινούν από τα 25$ τα 15 λεπτά για ένα δωμάτιο με γυάλινα ποτήρια, πιάτα και απλά αντικείμενα όπως πχ παλιοί υπολογιστές, και φτάνει μέχρι τα 500$ τα 15 λεπτά για δωμάτια προσομοίωσης εμπορικών καταστημάτων.

Σήμερα στο σύνολο του πλανήτη τείνει να εξαφανιστεί η μεσαία τάξη σε όλο το φάσμα όλων των οικονομιών παγκοσμίως. Ο σύγχρονος άνθρωπος είτε θα ζει σε ένα περιβάλλον μιας πλασματικής χλιδής όντας υπερχρεωμένος, καλύπτοντας ψυχολογικές και συναισθηματικές του ανάγκες μέσω της υπερκαταναλωτικής του μανίας, είτε θα ζει σε περιβάλλον απόλυτης φτώχιας, υπανάπτυξης και μιζέριας, ανίκανος να εξασφαλίσει ακόμα και την καθημερινή του επιβίωση. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι η επικρατούσα ως τώρα μεσαία τάξη, βάση κάθε οικονομίας παγκοσμίως, τείνει ολοένα και περισσότερο να ενταχθεί στην δεύτερη κατηγορία κι όχι στην πρώτη. Στην πρώτη περίπτωση γεωγραφικά εντάσσεται το σύνολο σχεδόν του δυτικού κόσμου , ενώ στην δεύτερη περίπτωση εντάσσονται κράτη ή και ήπειροι ολόκληρες, τόσο «παραδοσιακά» υπανάπτυκτες όπως η Αφρική , κράτη της Ασίας κτλ , όσο και «νεόφτωχα» κράτη όπως η Μαλαισία,η Βραζιλία , το Ιράκ κ.α.

Δύο ουσιαστικά αντίθετες έννοιες κι όμως αποτελούν και οι δύο ένα από τα κυριότερα προβλήματα στον σύγχρονο κόσμο. Υπερκαταναλωτισμός και φτώχεια. Ο υπερκαταναλωτισμός πέρα από τις ψυχολογικές συνέπειες που έχει για τον άνθρωπο τον ίδιο, τον επηρεάζει κι έμμεσα,με το κυριότερο πρόβλημα που ανακύπτει από αυτόν, την επιβάρυνση του πλανήτη με εκατομμύρια τόνων σκουπιδιών. Υπολογίζοντας κανείς το πόσα προβλήματα καλείται ήδη να αντιμετωπίσει ο πλανήτης μας για να συνεχίσει να είναι βιώσιμος για τον άνθρωπο (τρύπα του όζοντος-αλλαγή κλιματικών συνθηκών-υπερθέρμανση- λειψυδρία- έλλειψη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας – μόλυνση σε 3 επίπεδα: νερό/αέρας/έδαφος), καταλαβαίνει εύκολα ότι το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων είναι μείζονος σημασίας.

Η ζωή ενός σύγχρονου έφηβου, ξεκινάει νωρίς το πρωί και τελειώνει αργά το βράδυ λόγω διαβάσματος και εκπαιδευτικών υποχρεώσεων. Καθημερινή ενασχόληση στο σχολείο, στο φροντιστήριο, σε επιπλέον ιδιαίτερα συν κάποια επιπλέον ενασχόληση με κάποιο άθλημαή κάποιο μουσικό όργανο. Προσωπικός χρόνος μηδενικός για να πετύχει τους στόχους του (που πολλές φορές είναι δικοί μας στόχοι κι όχι δικοί του). Γονείς που ξοδεύονται κυνηγώντας για το καλό του παιδιού μια πρωτιά ακαθόριστη αφού ακόμα και η εισαγωγή σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα εξαρτάται από την αποτυχία των υπολοίπων συμμετεχόντων κι όχι από την προσπάθεια του ίδιου του παιδιού.

Επιπλέον η μη σταθερή διάθεση που είναι χαρακτηριστικό της εφηβείας, εμποδίζειτον σύγχρονο πολυάσχολο γονιό από την αναγνώριση συμπτωμάτων κατάθλιψης στο παιδί.

Σελίδα 1 από 7