Αντιμετωπίζοντας την μοναξιά

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι που με επισκέπτονται έχουν βιώσει ή βιώνουν την μοναξιά ως σταθερή δομή της ζωής τους, πράγμα το οποίο αυξάνει το προυπάρχων ψυχολογικό τους πρόβλημα ή σε αρκετές περιπτώσεις το δημιουργεί.

Μοναξιά θα ονόμαζα την επίπονη εμπειρία της συναισθηματικής και κοινωνικής απομόνωσης. Το πρώτο είδος μοναξιάς , η συναισθηματική έρχεται από την απώλεια δεσμού, από σχεσιακό έλλειμα , όταν δηλαδή ένας στενός μας δεσμός διακόπτεται απότομα είτε λόγω θανάτου είτε λόγω φυγής του άλλου ατόμου (διαζύγιο, χωρισμός). Το δεύτερο είδος , η κοινωνική απομόνωση προκύπτει όταν διαρρηγνύεται ένα συγκεκριμένο κοινωνικό δίκτυο στο οποίο το άτομο μέχρι χθες ανήκε. Αυτό μπορεί να είναι μια εργασιακή ομάδα, ένας αθλητικός σύλλογος ένα άθλημα που συμμετείχε, ή κάποιο εθελοντικό σωματείο κλπ.

Η μοναξιά περιλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό φόβο. Φόβο ότι θα είναι μια μόνιμη κατάσταση, φόβο απόρριψης στην αναζήτηση δεσμών, φόβο για την ανάληψη πρωτοβουλιών ώστε να ξεπεραστεί.

Για την αντιμετώπιση της μοναξιάς χρειάζεται κυρίως η απόφαση να θελήσουμε να αλλάξουμε την κατάσταση που ζούμε. Επιπλέον υπάρχουν κάποια βήματα βοηθητικά:

  • Μην εστιάζετε στην ίδια την μοναξιά. Οι μοναχικοί άνθρωποι τείνουν να διαβάζουν για την μοναξιά, να ακούνε για την μοναξιά και να αναπαράγουν την μοναξιά. Εστιάστε σε συμμετοχικές δραστηριότητες οποιασδήποτε μορφής.
  • Στην συναισθηματική μοναξιά δώστε χρόνο να πενθήσετε. Είτε πρόκειται για θάνατο είτε για χωρισμό , το πένθος είναι αναγκαίο να βιωθεί σε όλο τον βαθμό του. Μόνο έτσι θα ξεπεραστεί για να προχωρήστε παρακάτω. Επιπλέον μιλήστε σε ψυχοθεραπευτή εάν νοιώθετε ότι μόνοι σας δεν μπορείτε να το διαχειριστείτε.
  • Δημιουργήστε μια υγιή καθημερινότητα όταν δεν βιώνεται καμία μοναξιά. Είναι κάτι πολύ συνηθισμένο να βλέπω ανθρώπους που στην σχέση τους βιώνανε την απόλυτη ευτυχία και στον χωρισμό τους την απόλυτη δυστυχία. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί στην διάρκεια των σχέσεων τους είναι άτομα που παραδίδουν την ατομικότητα τους. Προσχωρούν κι ακολουθούν την ζωή του άλλου. Όταν αυτή χαθεί, βρίσκονται στο κενό που οι ίδιοι δημιούργησαν.
  • Προσφέρεται. Στην γειτονιά σας, σε έναν σύλλογο, σε κάθε ευκαιρία. Το να αισθανθούμε χρήσιμοι είναι ένα τεράστιο βήμα για να μην νοιώθουμε μόνοι.

Μερσινιάς Θωμάς, Κλινικός Ψυχολόγος MSc

©www.mersinias.gr