Τα προβλήματα στην Ψυχοθεραπεία

Κάθε ψυχοθεραπεία είναι διαφορετική. Κι αυτό γιατί παρόλο που τα δομικά της στοιχεία είναι σταθερά και συγκεκριμένα , προσαρμόζεται στο ζήτημα του θεραπευόμενου , φυσικά με την ικανότητα και τις γνώσεις του ψυχοθεραπευτή.

Έτσι υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που κυλάνε πιο ομαλά και περιπτώσεις ασθενών που κυλάνε πιο δύσκολα. Τα περισσότερα προβλήματα που προκύπτουν σε αυτές, αφορούν το κομμάτι της συνεργατικότητας. Από προσωπική εμπειρία ξέρω ότι υπάρχουν άτομα με τα οποία δεν μπορώ να δουλέψω, όπως υπάρχουν και άτομα που δεν μπορούν αυτά να δουλέψουν μαζί μου, δεν τους κάνω......

Εδώ φυσικά δεν μιλάμε για την αρχική άρνηση ή αμφιβολία προς εμένα ή την θεραπεία που αποτελεί σχεδόν ρουτίνα και οφείλεται στην ανάγκη να επιβεβαιώσει στον εαυτό του ο ασθενής ότι έχει κάνει την σωστή επιλογή ,κι αυτό είναι κάτι που το ξεπερνάμε έτσι κι αλλιώς, αλλά για μια πραγματική έλλειψη συνεργατικότητας.

Το κυρίαρχο και βασικό πρόβλημα σε κάθε ψυχοθεραπεία είναι ένα: η έλλειψη στόχου. Κι όχι…στόχος δεν είναι το να σταματήσει κάποιος να νοιώθει χάλια όπως οι περισσότεροι πιστεύουν. Αυτό είναι το αυτονόητο που θα συμβεί έτσι και αλλιώς μέσω της Ψυχοθεραπείας. Στόχος είναι η ύπαρξη θέλησης για εκείνες τις αλλαγές που θα εδραιώσουν όσα πετύχουμε στην ψυχοθεραπεία , αλλά και που θα βελτιώσουν ακόμα περισσότερο την ποιότητα της ζωής του ατόμου.

Δυστυχώς η έλλειψη στόχου είναι αυτή που κρατά πολλούς ασθενείς δέσμιους στην ασθένειά τους ή πετυχαίνουμε ελάχιστα σε αυτά που μπορούμε πραγματικά να πετύχουμε. Για αυτό συνηθίζω χαριτολογώντας να λέω: Η Ψυχοθεραπεία δεν είναι για όλους, είναι για τους αποφασισμένους.

Οι περισσότεροι ασθενείς έρχονται , όταν  πλέον η ψυχολογική δυσφορία τους είναι σε οριακό σημείο. Νοιώθουν ότι θέλουν να αλλάξει η δυσφορία τους και μόνο αυτή, για να είναι καλά. Το πρόβλημα είναι ότι για να διατηρηθεί το καλά χρειάζονται ουσιαστικές αλλαγές και μόνιμες.

Δύο παραδείγματα:1) Η Ε μια γυναίκα κοντά στα 30 ήρθε με Κρίσεις Πανικού. Ζητούμενο δικό της η απελπισία της από πρόσφατο χωρισμό . Η πορεία της θεραπείας έπρεπε να επικεντρωθεί στις αλλαγές εκείνες που θα  καταπολεμούσαν τις Κρίσεις της , και παράλληλα στο κομμάτι των σχέσεων ώστε να αποκτήσει την διορατικότητα εκείνη, που θα την έκαναν να έχει σωστότερες επιλογές. Η Ε. όμως είχε σαν σκοπό από τις συνεδρίες της, να τροποποιήσει έμμεσα την συμπεριφορά του συντρόφου της ,που από πρώην ξανάγινε νυν στην διάρκεια των συνεδριών χωρίς να μου το αναφέρει. Σε αυτήν την περίπτωση η συνεργατικότητα είναι ελάχιστη και τα αποτελέσματα δεν μπορούν να είναι αυτά που θα μπορούσαν να είναι.  Αυτή την στιγμή η Ε έχει ξεπεράσει τις Κρίσεις Πανικού ,αλλά δεν έχει δημιουργήσει την ζωή εκείνη που θα την κρατά μακριά από αυτές και κοντά στο να είναι ευτυχισμένη.

2) Η Μ μια γυναίκα λίγο μετά τα 40, ήρθε με έντονο άγχος μετά από πρόσφατο διαζύγιο. Ήταν εξαρχής εμφανείς οι λάθος δεσμοί της με την μητέρα της, κάτι που τελικά και διαπιστώθηκε ότι ήταν η κύρια πηγή άγχους της. Στην πορεία των συνεδριών η Μ δεν ολοκλήρωνε  καμία άσκηση από όσες βάζαμε ως στόχους. Στην πρώτη επισήμανση μου, ότι για να προχωρήσουμε πρέπει όσα ορίζουμε να γίνονται, η Μ ζήτησε αλλαγή μέρας και ώρας γιατί πλέον δεν την βόλευε. Μετά από δυο ακόμα συνεδρίες στην νέα μέρα και ώρα , ξαναεπεσήμανα ότι δεν δουλεύουμε και πρέπει να ξαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας με όρους Συμβουλευτικής , δηλαδή πιο χαλαρούς σε χρόνους, απαιτήσεις κι αποτελέσματα. Η Μ διαφώνησε και έφυγε από την συνεδρία διαβεβαιώνοντας με ότι θα ξεκινήσει να δουλεύει. Τις επόμενες δυο συνεδρίες της, τις ακύρωσε. Στην τρίτη κατά σειρά συνεδρία, ήρθε, κι ήρθε επιτιθέμενη σε μένα ότι την απογοήτευσα που της είπα ότι δεν δουλεύει κι ότι αυτό της στοίχισε πολύ. Της ζήτησα να μου πει όλα όσα ένοιωσε στην διάρκεια των συνεδριών μας και οτιδήποτε βρήκε λάθος, δεν της άρεσε, την ενόχλησε κλπ. Μου ζήτησε έντονα τον αντίλογό μου σε όλα αυτά , και της εξήγησα ότι δεν υπάρχει αντίλογος στο πως αισθάνεται είναι απολύτως σεβαστά και το μόνο που μαρτυρούν είναι ότι δεν υπάρχει συνεργατικότητα μεταξύ μας. Της σύστησα κάποιον άλλον συνάδελφο για να συνεχίσει εφόσον τον επιθυμεί

Σαφώς και δεν υπάρχει κάτι κακό στην απαίτηση κάθε ασθενή να είναι καλά. Η λύση όμως δεν είναι τόσο απλή, σαν να λέω, «κάνε αυτά και θα νοιώσεις καλύτερα». Συνήθως η λύση του προβλήματος είναι σε εκείνο το αθέατο κομμάτι της ζωής του καθενός που χρειάζεται και την μεγαλύτερη αλλαγή.

©www.mersinias.gr