Το κυριότερο γνώρισμα το άγχους είναι ότι μας εισάγει σε έναν αρνητικό κύκλο σκέψεων και συναισθημάτων που το επιδεινώνουν συνεχώς. Αυτόν ακριβώς τον «κύκλο» , σπάμε μέσα από την Ψυχοθεραπεία. Όσο περισσότερο καιρό μένει το άτομο στο άγχος , τόσο περισσότερο αρχίζει να αισθάνεται , ότι η μεριά του άγχους γίνεται η ισχυρότερη πλευρά της προσωπικότητάς του. Με απλά λόγια αρχίζει να αισθάνεται αγχωτικός, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Όλοι κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε μια παρέα, μια εργασία, ένα ταξίδι διακοπών, ή ένα μελλοντικό μας πλάνο , εξαιτίας ενός τοξικού ατόμου. Η τοξικότητα δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή γιατί παρουσιάζεται με πολλά πρόσωπα , χειρότερα των οποίων , αφορά άτομα που εμφανίζονται ως ιδιαίτερα λαμπερά ή δημοφιλή. Παρουσιάζονται ως τα άτομα που δείχνουν να τα έχουν όλα και έτσι συνειδητά ή ασυνείδητα ο καθένας τα λαμβάνει ως πρότυπα. Το κυρίαρχο αίσθημα βέβαια που διαχέουν στους γύρω τους είναι ένα έντονο αίσθημα πνιγμού, με κάθε πράξη τους , με κάθε κουβέντα τους. Φυσικά τα πρόσωπα της τοξικότητας είναι πάρα πολλά, αλλά υπάρχει μια τυπολογία που δείχνει να είναι η επικρατέστερη στα περισσότερα από αυτά τα άτομα.

Ο κριτής. Είναι ο άνθρωπος που θα σε κριτικάρει άσχημα ότι κι αν επιλέξεις να κάνεις, πάνω σε ένα ζήτημα. Για παράδειγμα σε μια έξοδο μαζί του, θα σε κριτικάρει άσχημα είτε προτείνεις εσύ ένα μέρος για την ψυχαγωγία σας (λέγοντας ή δείχνοντάς σου με θυμό ότι δεν του αρέσει να του υποδεικνύουν που θα πάει), είτε αφήνοντας τον ίδιο να διαλέξει κριτικάροντας την «έλλειψη» πρωτοβουλίας από μεριάς σου. Και στις δυο περιπτώσεις η επικοινωνία η λεκτική του καθώς και η γλώσσα του σωματός του θα μαρτυρά μια έντονα επιθετική στάση απέναντί σου. Ακόμα κι αν ποτέ δεν σε βρίσει ευθέως, η συμπεριφορά του είναι διαρκής στον άξονα να υποβιβάζει τον τρόπο σου, τις σκέψεις σου, τις επιλογές σου και την γνώμη σου , γιατί ο ίδιος είναι φοβερά ανασφαλής, με εξαιρετικά χαμηλή αυτοπεποίθηση κι αυτός είναι ο τρόπος του για να έχει τον έλεγχο.

Η αναζήτηση της προσοχής , στο περιβάλλον μας, ξεκινά από την πολύ μικρή μας ηλικία. Θα θυμόμαστε σίγουρα τον εαυτό μας ως παιδί να φωνάζει «μπαμπά/μαμά κοίτα τι έκανα!». Και ως παιδί αυτό μας φαίνεται και είναι φυσιολογικό , αφου ο κόσμος μας τότε ορίζεται από την φροντίδα των γονιών μας, καθώς οι ίδιοι δεν είμαστε ακόμα ικανοί να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Είναι όμως η αναζήτηση προσοχής, φυσιολογική για έναν ενήλικα;

Οι άνθρωποι έχουμε αισθητήρια όργανα για να αντιλαμβανόμαστε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, με δύο κύριους σκοπούς: την προστασία μας από ενδεχόμενο κίνδυνο και την ικανοποίηση των αναγκών μας. Για παράδειγμα οι υποδοχείς πόνου, μας κάνουν να αντιδράσουμε σε ότι απειλεί την υγεία μας, η αίσθηση της πείνας μας οδηγεί στην κάλυψη της ανάγκης μας για τροφή κλπ.  Δεν υπάρχει όμως κανένα αντίστοιχο αισθητήριο όργανο που να μας οδηγεί στην ανάγκη για προσοχή. Τι λοιπόν είναι αυτό που την δημιουργεί; Και πόσο καλό είναι τελικά να αναζητάμε την προσοχή;

Η αναζήτηση εργασίας είναι πάντα μια αγχωτική διαδικασία καθώς ουσιαστικά προσπαθείς να προωθήσεις τον εαυτό σου σε αρκετά άγνωστα άτομα και περιβάλλοντα , σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στις σημερινές δε συνθήκες , που οι προσφερόμενες εργασίες είναι ελάχιστες και οι απαιτήσεις τον εργοδοτών έχουν ανέβει κατακόρυφα, η όλη αυτή διαδικασία για τον άνεργο , θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως και τρομακτική .

Τι μπορεί να κάνει κάποιος λοιπόν που βρίσκεται σε αναζήτηση εργασίας ώστε να μπορέσει να κρατά το άγχος του, τουλάχιστον σε φυσιολογικά επίπεδα;

  • Η πρώτη εντύπωση είναι σημαντική λέμε, κι αυτό ισχύει. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουμε οι περισσότεροι, είναι ότι αυτή η πρώτη εντύπωση διαμορφώνεται στα 8-10 λεπτά της συνάντησής μας με κάποιον. Εάν σε αυτά τα πρώτα 8 με 10 λεπτά σχηματιστεί μια θετική εντύπωση, οι πιθανότητες αυτή η εντύπωση να επικρατήσει στην υπόλοιπη συνάντησή μας, είναι περισσότερες από 80%. Συνεπώς θα πρέπει να σκεφτόμαστε ότι ουσιαστικά θα «κριθούμε» για δέκα λεπτά, κι όχι για την μία ή μιάμιση ώρα της συνέντευξης. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να παρουσιάσουμε έναν fakeκαλό εαυτό, γιατί αυτό θα δυσκολέψει εμάς φυσικά στην υπόλοιπη ώρα. Αρκεί να είμαστε χαμογελαστοί, ευχάριστοι και να συμπεριφερόμαστε φυσικά.

Πρόκειται για ένα σύνδρομο που πρωτομελετήθηκε πολύ πρόσφατα στην Αμερική , μόλις το 2014. Ουσιαστικά αναφέρεται στην κατάσταση κατά την οποία υπάρχει στο άτομο η διάχυτη και σχεδόν μόνιμη ανησυχία ότι οι άλλοι ζούνε μια πολύ ικανοποιητική εμπειρία από την οποία το ίδιο απουσιάζει....

Πολλές φορές , με κάποιους ανθρώπους νοιώθεις εξαρχής ότι κάτι δεν κολλάει στην συμπεριφορά τους. Κι όσες φορές και να τους συναντήσεις πάντα μέσα σε δευτερόλεπτα νοιώθεις ότι κάτι πάει πολύ λάθος μεταξύ σας. ΚΙ ενώ πριν η μέρα σου όλη μπορεί να είχε κυλήσει μια χαρά, ξαφνικά  πέφτει η διάθεσή σου κι αρχίζεις να αμφιβάλεις για διάφορα πράγματα που σε αφορούν, ακόμα και και για το πόσο σωστά ή όχι βλέπεις τα πράγματα γενικά.

Είναι πολύ εύκολο σε μια τέτοια κατάσταση να περνάς αμέσως στην αυτό-αμφισβήτηση. Αυτό συμβαίνει γιατί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι θέλοντας να σου δείξουν πόσο σπουδαίοι είναι, προσπαθούν να κάνουν τους άλλους όλους να φαίνονται ασήμαντοι...