• Αλλαγές στις συνήθειες ύπνου , φαγητού ή κατανάλωσης αλκοόλ. Ο ύπνος αποτελεί θεμέλιο λίθο τόσο της οργανικής όσο και την ψυχικής μας υγείας. Επίσης αλλαγές στις διατροφικές μας συνήθειες ή ακόμα και στα είδη φαγητών που προτιμάμε, καθώς και αύξηση (ή και μείωση ή και τελείως ξαφνική αποφυγή) της κατανάλωσης αλκοόλ , είναι σίγουρα σημάδια ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την διαχείριση των συναισθημάτων μας
  • Συχνή χρήση δικαιολογιών και μόνιμη χαρά. Υιοθετώντας μια μάσκα ευτυχίας παραμελούμε ουσιαστικά πράγματα της ζωής μας ή ακόμα και υποχρεώσεις μας , και εστιάζουμε κυρίως στο να είμαστε σε μια κατά το δυνατόν «μόνιμη» διασκέδαση για να αποφύγουμε ουσιαστικά την αντιμετώπιση των πραγμάτων και κατά συνέπεια και της ζωής μας. Εάν έχουμε φτάσει στο σημείο να κινούμαστε ανάμεσα στο διασκέδαση- ύπνος-διασκέδαση, αυτό είναι ένα σοβαρό καμπανάκι για εμάς.

Είναι σαφές ότι το άγχος είναι εντελώς προσωποποιημένο στον κάθε άνθρωπο, και εξαρτάται απο το πώς αντιλαμβάνεται τα γεγονότα γύρω του. Αυτός είναι κι ο παράγοντας που μεγαλώνει αντίστοιχα ή ελαχιστοποιεί το όποιο άγχος του. Αυτά που πρέπει να γνωρίζει σίγουρα όμως ο κάθε άνθρωπος που παλεύει με το άγχος είναι τα εξής:

  • Το άγχος δεν είναι κάτι άσχετο και ανεξάρτητο με την υπόλοιπη σωματική μας υγεία όπως οι περισσότεροι ασθενείς που επισκέπτονται ψυχολόγο πιστεύουν. Η καλή οργανική υγεία είναι πρωταρχικός βοηθητικός παράγοντας στην διαχείριση του άγχους μας, κι αυτή περιλαμβάνει πέρα από την έλλειψη κάποιας οργανικής ασθένειας, την σωστή συχνή άσκηση, την καλή ποιότητα ύπνου, την κανονική διατροφή κλπ
  • Το να κατανοήσεις ποιο τύπο άγχους έχεις, είναι ευεργετικό εξαρχής στην ψυχολογία σου. Όταν αποκλειστούν οι οργανικές αιτίες για τα όποια οργανικά συμπτώματα (ταχυπαλμίες, ζάλη, σφίξιμο στήθος, εφίδρωση άκρων κλπ), τότε είναι η ώρα να αναζητήσεις τα ψυχολογικά αίτια. Και αυτό θα στο πει η διάγνωση του ψυχολόγου σου. Θα καθοριστεί ο τύπος του άγχους (πχ γενικευμένο, ή κοινωνική διαταραχή άγχους ή κρίση πανικού ή ιδεοψυχαναγκαστική κλπ) και θα προσαρμοστεί η θεραπεία αναλόγως για καλύτερα αποτελέσματα.

Κάποια πιθανόν να τα έχετε ακούσει, κάποια όχι. Ας δούμε ποια ισχύουν.

Σημείο ορισμού της παθολογίας στην ψυχολογία αποτελεί η «τρέλα». Συνεπώς αποτελεί ορισμό κυρίως του Δυτικού Πολιτισμού και κυρίως από τον Μεσαίωνα και μετά. Πρότερα, πχ στην αρχαιότητα, η ύπαρξη παθολογίας και ψυχικής νόσου ερμηνευόταν ως επαφή με το θεϊκό.

Η κατάθλιψη είναι από τις πιο «καμουφλαρισμένες» ίσως ψυχικές ασθένειες, τουλάχιστον μέχρι τα πολύ προχωρημένα στάδιά της. Κι αυτό συμβαίνει για δύο κυρίως λόγους: α) η εποχή που ζούμε επιβάλλει ψυχαναγκαστικά πολλές φορές την ευτυχία ως ταυτόσημη με την υγεία β) δεν αναγνωρίζει ο ασθενής τα πρώιμα σημάδια της κατάθλιψης που έχει, και αργεί να επισκεφθεί Ψυχολόγο. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν σε ένα άτομο εκδηλώνεται αυτή η κρυφή κατάθλιψη;

Ειδικά τις μέρες έναρξης των σχολείων, τα παιδιά εκφράζουν συχνά μια άρνηση στο να ακολουθήσουν τόσο το πρόγραμμα του σχολείου, όσο και γενικότερα τις υποχρεώσεις της νέας σχολικής χρονιάς. Εκφράσεις όπως «μαμά δεν θέλω να πάω σχολείο, πονάει η κοιλιά μου» κι άλλες τέτοιες παρόμοιες , είναι πολύ συχνές. Είναι οι στιγμές που ο γονιός δημιουργεί φασαρίες με το παιδί και ουσιαστικά μεγαλώνει το πρόβλημα. Υπάρχουν όμως βασικά πράγματα, που εάν υιοθετηθούν σαν συμπεριφορά, μπορούν να βοηθήσουν:

1.Σταματήστε να καθησυχάζετε το παιδί σας. Το παιδί σας ανησυχεί και εσείς γνωρίζοντας ότι δεν είναι τίποτα (για εσάς) σοβαρό, του λέτε απλά «δεν είναι τίποτα το σχολείο, είναι κάτι που έγινε και πέρσι και θα γίνεται και όλοι μας πήγαμε». Το παιδί σας όμως δείχνει να μην ακούει καν τι του λέτε. Εσείς το εκλαμβάνετε ως αδιαφορία και ξεκινά ο καυγάς. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Το παιδί σας θέλει απεγνωσμένα εκείνη την στιγμή να σας ακούσει , αλλά ο εγκέφαλός του δεν του το επιτρέπει. Και γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί απλά όταν τα επίπεδα άγχους ανέβουν στον ανθρώπινο οργανισμό , συντελείται εντός μας μια ταχεία έκρηξη χημικών αντιδράσεων , με σκοπό την επιβίωση μας. Ανάμεσα στα πολλά που συντελούνται εκείνη την στιγμή στον οργανισμό μας , είναι ότι ο προμετωπιαίος φλοιός (η έδρα της λογικής του εγκεφάλου μας) μπαίνει σε κατάσταση αναμονής , και τα ηνία στην συμπεριφορά μας αναλαμβάνει το συναισθηματικό μέρος. Με άλλα λόγια το παιδί εκείνη την στιγμή δεν μπορεί «οργανικά» να ακούσει τα λογικά μας επιχειρήματα Τι μπορούμε να κάνουμε