Οι περισσότεροι άνθρωποι, θεωρούν το πρότυπο του ψυχικά υγιή ατόμου μια ανέφικτη τελειότητα. Και γιατί συμβαίνει αυτό; Ένας μεγάλος αριθμός των ατόμων τα οποία αναζητούν την βοήθεια ψυχολόγου, δεν γνωρίζουν πως θέλουν να είναι στο αύριο, κι αυτό είναι κάτι που συναντώ καθημερινά στην επαγγελματική μου εμπειρία. Αναγνωρίζουν σε αρκετά σημαντικό βαθμό κάποια από αυτά που τους ενοχλούν, αλλά δεν έχουν σκεφτεί πως θέλουν την καλή εκδοχή της ζωής τους και του εαυτού τους.

Πάρα πολλές έρευνες έχουν δείξει εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ότι πολύ σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται από τους ανθρώπους χωρίς να έχουν επαρκή στοιχεία ή πληροφορίες για τον συνομιλητή τους, αλλά βάσει των συμπερασμάτων εντύπωσης που αποκομίζουν από την όποια πρώτη επαφή τους. Αυτό είναι κάτι που έχουν εκμεταλλευθεί κατάλληλα, χρόνια τώρα τομείς πωλήσεων, ασφαλειών και πολιτικής.

Η μη λεκτική επικοινωνία, η γλώσσα του σώματος όπως είναι ευρέως γνωστή ως όρος, δεν είναι κάτι που μας διδάσκεται στο σχολείο ή εκπαιδευόμαστε σε αυτήν από το σπίτι μας. Είναι κάτι που καθαρά εμπειρικά ασυνείδητα και βιωματικά αντιλαμβανόμαστε και προσπαθούμε να προσαρμοστούμε μέσω των αντιδράσεων μας.

Μια νέα έννοια που ονομάζεται αυτοσύνδεση μπορεί να αποτελέσει κεντρικό ρόλο για την ευτυχία, την ικανοποίηση και την γενικότερη ευημερία στην ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.

Τι μπορεί να περιλαμβάνει όμως η έννοια της αυτοσύνδεσης;

Περιλαμβάνει τρεις πολύ συγκεκριμένες έννοιες της ψυχολογίας, κι αυτές είναι: η αυτογνωσία, η αποδοχή και η ταύτιση (ευθυγράμμιση).

Σίγουρα έχετε ακούσει πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια, κι ειδικά με τον ερχομό της πανδημίας , την έννοια της ψυχικής ανθεκτικότητας. Της ικανότητας δηλαδή ενός ατόμου να ανταπεξέρχεται σε ένα τραυματικό γεγονός που βιώνει και να ανακάμπτει από αυτό.

Η μοναξιά δεν είναι απλά το συναίσθημα. Είναι κατάσταση. Κι είναι μια πολύ-επίπεδη κατάσταση. Μπορεί να έχεις σχέση αλλά να βιώνεις μοναξιά στην εργασία σου. Η στον κοινωνικό σου κύκλο. Ή να ζεις την μοναξιά παντού , εκτός ίσως από έναν τομέα από αυτούς. Κι αυτό σαν κατάσταση νομίζω το βιώνει όλο και περισσότερος κόσμος. Είναι μια ιδιότυπη αποξένωση.

Γνωρίζουμε όλοι τι προκαλεί η έλλειψη μιας τουλάχιστον επαρκούς αυτοπεποίθησης: διαρκής αμφισβήτηση των ικανοτήτων μας, υπερβολική επιφυλακτικότητα, αναβλητικότητα, απουσία αναγκαίου ρίσκου και τελικά κατάργηση της όποιας δημιουργικότητάς μας.

Σελίδα 1 από 13