Η παραφιλία της Φετιχιτιστικής Διαταραχής (γνωστή κι ως Φετιχισμός), αφορά την «ερωτικοποίηση» άψυχων αντικειμένων ή μερών του σώματος, για την σεξουαλική ικανοποίηση. Σημειώνεται ότι ως διαταραχή γίνεται δεκτή μόνο όταν υπάρχει απουσία φυσιολογικής σεξουαλικής λειτουργίας χωρίς την ύπαρξη συγκεκριμένου φετιχιστικού αντικειμένου, κι όχι με την απλή προτίμηση.

Ανάμεσα στα πιο κοινά αντικείμενα φετίχ είναι τα γυναικεία εσώρουχα, σουτιέν, κάλτσες, παπούτσια, μπότες, ή άλλα είδη ιματισμού. Ένα άτομο με ένα φετίχ για ένα μέρος του σώματος (π.χ., πόδια, μαλλιά) θα επικεντρωθεί κατά κύριο λόγο σε  αυτήν την πλευρά του σώματος κι όχι τόσο επι των  γεννητικών οργάνων κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής.

Σε μια κοινωνία  που μετρά σχεδόν 5 δεκαετίες σεξουαλικής απελευθέρωσης, το θέμα της αυτοϊκανοποίησης παραμένει ταμπού.

Ως αυτοερωτισμός χαρακτηρίζονται οι σεξουαλικές συμπεριφορές με τις οποίες το άτομο εξασφαλίζει ικανοποίηση, καταφεύγοντας στο ίδιο του το σώμα, χωρίς δηλαδή να υπάρχει άλλο άτομο.

Καμία άλλη μορφή σεξουαλικής δραστηριότητας δεν έχει αρνητικά συζητηθεί και καταδικαστεί παγκοσμίως όσο η αυτοϊκανοποίηση. Η έρευνα του Kinsey για την πρόγνωση της αυτοϊκανοποίησης κατέδειξε πως σχεδόν όλοι οι άνδρες και περίπου τα ¾ των γυναικών έχουν αυτοϊκανοποιηθεί τουλάχιστον μια φορά κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Οι περισσότεροι, άνδρες και γυναίκες, αυνανίζονται τακτικά στη ζωή τους, με το 95% των ανδρών και το 72% των γυναικών να το παραδέχεται, σύμφωνα με το AsapSCIENCE. Αντίθετα με τα όσα πιστεύουν πολλοί, λόγω ακριβώς των κοινωνικών ταμπού, ο αυνανισμός δεν είναι μια πράξη που την κάνουν κυρίως τα άτομα που δεν έχουν κάποια ερωτική σχέση ή που δεν είναι φυσιολογικά άτομα.

Η σεξουαλική ικανοποίηση της γυναίκας αποτελεί για τους περισσότερους άντρες ένα «μυστήριο» με το οποίο μάλλον προτιμούν να μην ασχοληθούν. Το μόνο μυστήριο που υπάρχει στο τι ικανοποιεί μια γυναίκα στο σεξ, είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες που ισχύουν για όλες τις γυναίκες. Η κάθε γυναίκα έχει την προσωπική της σεξουαλική ιδιοσυγκρασία, με τα δικά της θέλω, φαντασιώσεις κι επιθυμίες.  Αυτό ακριβώς είναι που δυσκολεύονται να αντιληφθούν πολλοί άντρες, κι έτσι γεννιούνται πολύ εύκολα κάποιοι μύθοι:

Οι γυναίκες , ειδικά τα κορίτσια νεαρότερης ηλικίας  που ουσιαστικά χτίζουν την ταυτότητά τους, δείχνουν να έχουν να επιλέξουν ανάμεσα είτε στο «είμαι έξυπνη»  είτε στο «είμαι όμορφη, ελκυστική». Κι αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω των σεξιστικών σχολίων που γίνονται συχνά αποδέκτες στο εφηβικό και μετα-εφηβικό περιβάλλον τους , αλλά και αργότερα ,για παράδειγμα, στον χώρο εργασίας τους.

Αισθάνονται με αυτόν τον τρόπο ότι ισορροπούν μονίμως σε ένα τεντωμένο σχοινί και ανάμεσα στο ποια πλευρά να διαλέξουν, καθώς τελικά ο συνδυασμός και έξυπνη και ελκυστική φαντάζει αδύνατος για τις ίδιες. Ο σεξιστικός εκφοβισμός δεν γίνεται μόνο δια ζώσης. Υπάρχει επίσης αύξηση του σεξισμού διαδικτυακά, με πρόσφατη μάλιστα έρευνα να δείχνει πως τα κορίτσια γίνονται θύματα σεξουαλικών μηνυμάτων από την ηλικία των επτά χρόνων. Τα θύματα της διαδικτυακής κακοποίησης, είναι συντριπτική τους πλειοψηφία κορίτσια.

Το σεξ είναι μια υπέροχη πράξη για κάθε άνθρωπο, αλλά υπάρχουν και στιγμές στην ζωή του καθένα μας, που το σεξ μπορεί να αποτελεί πρόβλημα. «Πότε ξέρω αν πρέπει όντως να επισκεφθώ ψυχολόγο για θέμα μου στο σεξ;» Είναι η συχνότερη ερώτηση των περισσότερων ανθρώπων.

Η απάντηση σε αυτό είναι πολύ συγκεκριμένη. Εάν έχεις ήδη ανησυχίες αν πρέπει να επισκεφθείς ψυχολόγο ή όχι, είναι ο ισχυρότερος δείκτης ότι ναι, το χρειάζεσαι και πρέπει να το κάνεις. Πέρα από αυτό φυσικά όμως και υπάρχουν και πιο συγκεκριμένα σημάδια που θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν από τον καθένα. Τα κυριότερα σημάδια χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Η πρώτη αφορά τα ζευγάρια, και η δεύτερη αφορά τα άτομα.

Τα ζευγάρια συνήθως έρχονται για ζητήματα σεξουαλικής απόκρισης ( μειωμένη επιθυμία, διέγερση και στύση, ανεσταλμένο οργασμό). Τα μεμονωμένα άτομα, συνήθως γυναίκες, έρχονται με ζητούμενο την επίλυση σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού, καταναγκαστική ή παρορμητική σεξουαλική συμπεριφορά, σεξουαλικό τραύμα , ενοχή ή σύγχυση , και εικόνα σώματος.

Οι υγιείς σχέσεις βασίζονται στην εμπιστοσύνη και στον αμοιβαίο σεβασμό, που οδηγούν στην ασφάλεια και την πρόοδο. Κάθε άτομο μέσα σε μια σχέση πρέπει να νιώθει ότι αγαπιέται , ότι είναι αποδεκτό, και ότι είναι ασφαλές να εκθέσει τα τρωτά του σημεία και τις αδυναμίες του. Αυτή είναι η βάση για μια καλή και δυνατή σχέση με διάρκεια στον χρόνο. Φυσικά όλοι μας κατά καιρούς δεν καταφέρνουμε να ανταπεξέλθουμε τέλεια σε αυτό. Κατά περίπτωση ίσως χρησιμοποιούμε passive aggressive τακτικές για να εκφράσουμε τον πόνο μας ή για να εκφράσουμε την αντίθεση μας σε μια διαφωνία. Μπορεί επίσης να έχουμε πει ψέματα ή λόγια που πόνεσαν τον άλλον, ουσιαστικά για να αντιμετωπίσουμε τον δικό μας πόνο ή θυμό. Αυτή η συμπεριφορά δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για οικειότητα και εμπιστοσύνη.  

Υπάρχουν όμως....