Η αναζήτηση συντροφικότητας, αγάπης και ερωτισμού είναι πρωταρχική ανάγκη για κάθε άνθρωπο. Ποια όμως η πραγματική εικόνα για τους ανθρώπους με ψυχική ασθένεια; Είναι εύκολο να βρουν σύντροφο; Είναι πρόθυμοι οι ίδιοι να μπούνε σε αυτή την διαδικασία αναζήτησης; Και μήπως τελικά η μοναξιά της εποχής μας δεν είναι παρά ένας δείκτης ότι η συντροφικότητα και η σύνδεση των ανθρώπων δυσχεραίνει, όσο αυξάνονται οι δείκτες ψυχικής ασθένειας στο κοινωνικό σύνολο;

Αυτό που δείχνουν οι σημερινές έρευνες είναι ότι σε ένα σύνολο ατόμων με ψυχικές ασθένειες όπως κατάθλιψη, άγχος, κρίσεις πανικού, διπολική διαταραχή, μόνο το 15%  βρίσκεται σε σχέση.

Ο οργασμός μπορεί να είναι προβληματικός ή ελλιπής για μικρό ή μεγάλο διάστημα στην ζωή μιας γυναίκας, για πολλούς κα διαφορετικούς λόγους. Πέρα από οργανικούς λόγους όπως η χρήση κάποιου φαρμάκου, η ύπαρξη κάποιας ασθένειας ή η εμμηνόπαυση σε μια μεγαλύτερη ηλικία, υπάρχει και η περίπτωση της πτώσης της ποιότητας του οργασμού χωρίς προφανές αίτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ψυχολογικής επίπτωσης στον οργασμό , χρειάζεται να υπάρξει εντατική προσπάθεια ανάκαμψής του, τόσο στο ψυχολογικό όσο όμως και στο σωματικό κομμάτι. Πιο συγκεκριμένα, κάποια βήματα από τον σύντροφο-παρτενέρ, που μπορούν σε μεγάλο βαθμό να βοηθήσουν, είναι:

Τις τελευταίες δεκαετίες ο άνθρωπος επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στην εικόνα του σώματος του , όχι όμως δυστυχώς από την μεριά της υγείας και πως ο ίδιος την νοιώθει, αλλά από την μεριά του πως αυτή φαίνεται και γίνεται αποδεκτή από τους τρίτους. Αυτό οδήγησε όπως είδαμε σε εξάρσεις διατροφικών διαταραχών (βουλιμία-ανορεξία) για τουλάχιστον μια δεκαετία, ειδικά σε επικίνδυνα μικρές ηλικίες, της εφηβείας και μετα-εφηβείας και ειδικά στο γυναικείο φύλο. Πρόσφατα μάλιστα εξελίχθηκε μια νέα μορφή διατροφικής διαταραχής , η ορθορεξία, δηλαδή η αποκλειστική κι εμμονική προσκόλληση σε υγιεινή διατροφή και light προϊόντα.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι η εικόνα του σώματος , συνδέεται άμεσα με την χαμηλή διέγερση κι επιθυμία καθώς και με την χαμηλή απόκριση στην όποια διεκδίκηση εν δυνάμει συντρόφων, κάτι που με την σειρά του ενδυναμώνει και πλήθος συμπεριφορών αντικοινωνικότητας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αύξηση της μοναξιάς.

Η θεραπεία σε ένα ζευγάρι δεν είναι ούτε εύκολη ούτε γρήγορη υπόθεση. Πολλά ζευγάρια ερχόμενα στο γραφείο μου, πιστεύουν ότι η συνεδρία θα λειτουργήσει ως χάπι, κι από την επόμενη μέρα της πρώτης κιόλας συνεδρίας , όλα θα αρχίσουν μαγικά να λειτουργούν ή να ξαναλειτουργούν στην σχέση τους. Επίσης παρατηρώ συχνά να προσέρχονται με πρώτιστη και κυρίαρχη ανάγκη να βρεθεί ποιος από τους δύο είναι ο περισσότερο λάθος, κι όχι ποια είναι τα λάθη και πως αυτά μπορούν να διορθωθούν με κοινή προσπάθεια.

Μια εξαιρετικά ανησυχητική νέα τάση παρουσιάζεται ανάμεσα στους νέους  κυρίως στην Αμερική αλλά δείχνει να εξαπλώνεται ταχύτατα λόγω της εύκολης «απορρόφησης» κάθε νέας τάσης μέσω των socialmedia.

Η νέα αυτή μόδα είναι η αφαίρεση του προφυλακτικού κατά την διάρκεια συναινετικού σεξ, χωρίς όμως να γίνεται εν γνώσει του/της παρτενέρ, και η μετέπειτα επίδειξη «υπερηφάνειας» για αυτό στα socialmedia.

Μια πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Columbia journal of Gender & Law,  δείχνει ότι το φαινόμενο αυτό , γνωστό ως «stealthing» τείνει να πάρει ανησυχητικές διαστάσεις.

Μετά από την πρώτη περίοδο της εξιδανίκευσης του συντρόφου στα πλαίσια του ερωτικού ενθουσιασμού έρχεται συνήθως η απογοήτευση. Σιγά - σιγά συνειδητοποιούμε ότι ο σύντροφός μας δεν είναι αυτός που ονειρευόμασταν να είναι. Για να αποφύγουμε την απογοήτευση οφείλουμε να  περάσουμε σε μια δεύτερη φάση της σχέσης και να αγαπήσουμε τον σύντροφό μας γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό που θα θέλαμε να είναι. Αυτή η φάση της ώριμης αγάπης βασίζεται στην προσπάθεια, στην γνώση, στην υπομονή, στη φροντίδα και στον αμοιβαίο σεβασμό. Πρόκειται περισσότερο για ένα ατέλειωτο, περιπετειώδες ταξίδι παρά για ένα στόχο που μπορούμε να πετύχουμε μια κι έξω για πάντα.

H καλή σχέση προϋποθέτει ωριμότητα, συγκρότηση, ισορροπία, αντοχή και υπομονή. Για να επικοινωνήσουμε σωστά χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την αυτογνωσία και τον αυτοέλεγχο και να αναζητήσουμε νέους τρόπους δημιουργικής επικοινωνίας. Ο σύντροφός μου δεν ευθύνεται για τα δικά μου αρνητικά αισθήματα. Δεν είναι αυτός που με πληγώνει αλλά ο τρόπος που εγώ αντιλαμβάνομαι και κατανοώ τη συμπεριφορά του. Σε όλες τις περιπτώσεις που πιστεύω ότι αυτός ευθύνεται για τη σύγκρουση, η αλήθεια είναι ότι έχω και εγώ πάντοτε ένα μερίδιο ευθύνης. Κάθε φορά που ενώ ο σύντροφός μου εκφράζει ανάγκες ή παράπονα ή ανησυχίες, εγώ απειλώ, καθοδηγώ, ικετεύω, κολακεύω, ανακρίνω, αμφισβητώ, διακόπτω, κρίνω, κατηγορώ, ενοχοποιώ, γελοιοποιώ, ερμηνεύω ή αλλάζω θέμα εμποδίζω την επικοινωνία και τραυματίζω την αγάπη.